Friday, July 30, 2004

பன்னாட்டுப் பகலுணவு உப்புமா

எங்கள் பஞ்சாயத்து யூனியன் ஆரம்பப் பாடசாலை ஒரு பாடசாலையே அல்ல. அது ஒரு காளிகோவில் திண்ணை. மேலே தேள் பூரான் வசிக்க ஏதுவாக நாட்டு ஓடு போட்டு கூரையெல்லாம் உண்டு. செவ்வாய் வெள்ளி நாட்களில் படுஜாலி. காலையில் பூசாரி வந்து நீர்விளாவி, பூச்சாத்தி, மணியடித்து, பாட்டெல்லாம் உரக்கப் பாடி பூசை முடிக்க பதினோரு மணி ஆகிவிடும். ஆசிரியர்கள் இதற்கும் மீறி குரல் எழுப்பிப் பாடஞ்சொல்ல முடியாதாகையால், எங்களுக்கு பக்தியோடு மோனத்திலிருப்பதைத் தவிர வேறேதும் செய்ய இயலாது. இது எல்லா வகுப்புக்கு மாணவர்களுக்கும். ஆனால் ஐந்தாம் வகுப்பில் முதலிரண்டு ரேங்க் வரும் மாணவர்களின் கொண்டாட்டம் யாருக்கும் கிடைக்காது. அவர்கள் வருடம் பூரா காலை வகுப்புக்கே வரத்தேவையில்லை. ஐம்பது சிரார்களுக்கு மதிய உணவு உப்புமா செய்வதுதான் அவர்களின் காலை நேர கல்வி. பள்ளியில் பியூன் எல்லாம் அக்காலத்தில் கிடையாது. ஆசிரியர் பாடம் நடத்த வேண்டும். நன்றாகப் படிக்கும் மாணவர்கள் சமையல் செய்ய வேண்டும். இந்த தர்க்கத்தை வெல்ல யாரால் முடியும். இப்படியாகத்தானே நானும் என் சத்துணவுச் சமையல் இணை 'ம' வும் உற்ற நண்பர்களானோம்.

அரிசி, ரவை, கோதுமை, சர்க்கரை, பால் என்று ஒரு தமிழன் உயிர்வாழத் தேவையான எதுவும் கடைகளில் கிடைக்காத காலம். அப்போது எல்லா மளிகைக்கடைக் காரரும் பதுக்கல்காரர்கள்தாம். இப்போது நாம் எல்லோரும் கையூட்டு அளிப்போராக இல்லையா, அதுபோலத்தான். ஆனால் சத்துணவுக்கூடங்களுக்கு அமெரிக்க உதவித்திட்டம் இருந்ததால் சில பண்டங்கள் மாதத்தவணைகளில் வரும். எங்கள் தலைமையாசிரியர், உதவி ஆசிரியர் இருவரும் ஊராட்சி ஒன்றிய அலுவலகத்திற்கு (15 கி.மி) சைக்கிளில் சென்று மூட்டைகளையும் எண்ணெய் டின்களையும் கொண்டு வருவார்கள். அதைவைத்து செய்யக்கூடிய ஒரே உணவு உப்புமாதான்.

பண்டம்: பன்னாட்டு பகலுணவு உப்புமா
-----------------------------------
(ஐம்பது கிராமிய, உழைக்கும் மக்களின் சிரார்களுக்கு).

தேவையான பொருட்கள்:
--------------------------------------
1. பர்கர் ரவை என்றழைக்கப் படும் உடைத்த கோதுமை - ஐந்து படி
2. சோயா எண்ணெய் - கால் படி
3. csm மாவு என்றழைக்கப் படும் சத்துமாவு - அரைப்படி
4. சின்னவெங்காயம், கடலைப் பருப்பு (ஒரு பிடி),
கறிவேப்பிலை, கொத்தமல்லித்தழை, (ஒரு பிடி)
இஞ்சி (ஒரு துண்டு)
ஊசி பச்சை மிளகாய் (இருபது)
5. தேவையான அளவு நீர், உப்பு.

செய்முறை
-----------
ஒன்றாம், இரண்டாம் ரேங்க் வாங்கும் ஐந்தாம் வகுப்பு மாணவர் இருவரையும் எட்டு நாற்பது இறைவணக்கம் முடிந்தவுடன் சமையலறைக்கு விரட்டிவிடவும். அவர்கள் இருவரும் சமையலறையை சுத்தம் செய்து, அடுப்பின் சாம்பல் வழித்துக் கொட்டி, தென்ன ஓலை, பருத்தி மார், வரட்டி, விறகுத்துண்டங்கள் எல்லாம் சேர்த்துவைக்க முக்கால் மணிநேரம் ஆகும். இருவரும் உட்கார்ந்து கதை பேசிக்கொண்டே கண்ணில் நீர்வழிய வெங்காயத்தை உரித்து (வெங்காயம்னாலே அப்போது சின்ன வெங்காயம் தாங்க. இப்போது வெங்காயம் என்றழைக்கப்படும் பெரிய வெங்காயம், பல்லாரி வெங்காயம் அன்று அழைக்கப் படும். கிராமங்களில் கிடைக்காது. டவுனுக்குத்தான் போய் வாங்க வேண்டும். பீன்ஸ், காரட் போன்ற 'மலைக்' காய்களும் தான்) , மிளகாய், இஞ்சி அறுத்து வைக்க இரண்டு பீரியட் முடிந்துவிடும். இடைவேளை தானே. அப்போது போய் ஆசிரியரக் கூப்பிட்டால் அவர் வந்து, அடுப்பில் எல்லாம் அடுக்கி, மண்ணெண்ணெய் ஊற்றி, வரட்டியை பற்றவைத்து விட்டுப் போய்விடுவார்.




சிறுவர்கள் இருவரும் அந்தப் பெரிய குண்டானை அடுப்பில் ஏற்றி, சோயா எண்ணெய்யை ஊற்றவேண்டும். எண்ணெய் காய்ந்து வாசம் வந்தவுடன் ( அந்தச் சோயா எண்ணெய் சும்மா முகர்ந்தாலே குமட்டும். காய்ந்தவுடன் அதன் சுகந்தமே தனி) கடுகைப் போட்டு வெடித்து அடங்கிய உடன், கடலைப் பருப்பைப் போட்டு மரத்துடுப்பால் மெல்லக் கிண்ட வேண்டும். பிறகு மிளகாய், வெங்காயம், கறிவேப்பிலை, கொத்தமல்லி என்று அதே வரிசையில் ஒவ்வொன்றாகப் போட்டு அது வணங்கிய உடன் அடுத்ததைப் போடவேண்டும். எல்லாம் வெந்ததும் ரெண்டுவாளித் தண்ணீர் ஊற்றிவிட்டால் இரு பயல்களும் திரும்பவும் கொஞ்சநேரம் கதையளக்கலாம். (இப்போது நானும் 'ம' வும் மெல்லத்துடுப்பை வலித்து, கடலைப் பருப்புகளை ஒவ்வொன்றாகப் பொறுக்கி தின்றுகொண்டே, (முதலில் எண்ணெயில் வறுபட்டு பின் வெந்நீரில் பாதிவெந்து அதன் ருசியே தனி) அடுப்பை எரியவைத்துக் கொண்டு இருப்போம்).

நீர் கொதிக்கும் போது பர்கர் ரவையை ஒரு சிறுவன் போட மறு சிறுவன் துடுப்பால் கிளறிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். ஒரு ஐந்து நிமிடம் கழித்து ஆசிரியரிடம் ஓடிப் போய் கூற அவர் வந்து பார்ப்பார். அடுத்த கட்டம் மிகக்கடுமையானது. அதை சிறுவர்கள் செய்யவே இயலாதது. அது அந்த csm மாவைப்போட்டு கிளறுவதுதான். அதைப்போட்ட வுடனே கட்டிகட்டியாய்ச் சேர ஆரம்பித்துவிடும். ஆசிரியரே அதைத் துடுப்பால் கிளறி முடிக்கும்போது மூச்சுவாங்கி விடுவார். ஒரு வாய் சுவைத்துப் பார்த்துவிட்டு ஆசிரியர் மறுபடியும் கடைசி பீரியட்ஐத் தொடர சென்றுவிடலாம். சிறுவர்கள் அடுப்பை சற்று நேரம் சிறுதீயாய் எரித்து, குண்டானை மூடி கொஞ்சம் பொறுத்து விறகையெல்லாம் இழுத்து அணைத்து விட வேண்டும். அப்புறம் கைகால் கழுவி பத்து நிமிடம் காக்கை, அணில் இவற்றோடு ஆடிக்கொண்டிருந்த்தால், உணவு மணி சரியாக அடித்து விடும்.


சமையலை முடித்து விட்டு நானும், 'ம' வும் வீட்டுக்கு ஓடி அம்மாக்கள் சமைத்ததை சாப்பிடவேண்டும். பின்பு மதியம் ஓடிவந்து வகுப்பில் பாடம் படிக்கவேண்டும். (இப்படி ஐந்தாம் வகுப்பிலேயே ஏறக்குறைய ஐம்பது பேருக்கு உப்புமா செய்ததால் இப்போதும் வீட்டில் நான்தான் உப்புமா எக்ஸ்பர்ட்).

நானும் 'ம' வும் நல்ல நண்பர்கள் ஆகிவிட்டோம். மாலைகளில் சேர்ந்து கிராமம் பூராவும் சுற்றித்திரிவோம். 'ம' விவசாயியின் மகன். நானோ ஆசிரியர் பையன். எனக்கு எப்போதும் அவர்களின் நிலத்தில் வார விடுமுறை நாட்களில் திரியப் பிடிக்கும். வரட்சியும், மழைக்காலமும் ஒருங்கே பாடுபடுத்தும் புன்செய் நிலம் அவர்களுடையது. துவரையும், உளுந்தும், கடலையும், மானாவாரிப் பருத்தியும் முப்பது நாற்பது தென்னையும் விளைந்த நிலம்.



நாங்கள் ஆறாம் வகுப்பு சென்றபோது, கிராமத்திற்கு கோவை வேளாண்மைக் கல்லூரியிலிருந்து வட்டார வளர்ச்சி அலுவலருடன் சில அதிகாரிகளும் வந்து இரண்டு நாள் 16mm ப்ரொஜெக்டரில் தீவிர விவசாய முறைகளைப் பற்றி ஊரிலிருந்த அனைவரையும் கூட்டி விளக்கினர். வீரிய விதைகளும், பூச்சிமருந்துகளும் பரவலாயின. நாட்டுப் பருத்தியிலிருந்து சுஜாதா, சுவின் என்ற நீண்ட இழைப் பருத்திகளுக்கு 'ம' வீட்டில் மாறினார்கள். ஒன்பதாம் வகுப்பு படிக்க நான் பொள்ளாச்சிக்குச் சென்றுவிட்டேன். இரண்டுவருடங்கள் சென்ற பின் ஒரு விடுமுறையில் கிராமத்திற்கு சென்றபோது 'ம' பாலிடால் என்ற பூச்சிக்கொல்லி குடித்து இறந்து விட்டதாக அம்மா சொன்னார்கள். அவன் வீட்டிற்குச் சென்று அவன் அன்னையிடம் பேசிவிட்டு வந்தேன். நாட்டை பிச்சைக்கார நிலைமையிலிருந்து உணவு உபரி நாடாக மாற்றியது பசுமைப் புரட்சிதான். அந்த பசுமைப் புரட்சிக்கு, அந்த சோதனைக்கு சிறு, குறு விவசாயிகள் கொடுத்த விலை ஆகப் பெரியது.

13 comments:

Anonymous said...

அருள்,

அது பல்கார் கோதுமை ரவாதானே (Bulgar Wheat)? பர்கர் என்பது ஒளிரும் இந்த நாட்களில் சமமாகப் பிய்த்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு ரொட்டியின் இரண்டுதுண்டங்களுக்கு இடையே மாட்டிறைச்சி, பன்றியிறைச்சி, அவ்வப்பொழுது முழு இலைத்தழைகள் என்று திணிக்கப்பட்டு பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் பணப்பையை நிறைக்கும் வஸ்து அல்லவா?

படங்கள் அருமை. ஆனால் ஒரு படத்தில் factual error - கோல் விட்டுடீங்களே! அந்தக் காலத்துல பையன்களுக்கு எங்கே முட்டிக்கு மேலே டவுசர்? எனக்குப் பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் வரை முட்டிக்கு மேலே டவுசர் போடுவது கனவாகத்தான் இருந்தது (வளர்ற புள்ளக்கி நல்லா எறக்கமாதான டவுசர் தைக்கனும்). பின்னர் சுய சம்பாத்தியத்தில் படிக்கும்பொழுது முட்டிக்கு மேல் ஷார்ட்ஸ். இப்பொழுது மீண்டும் முட்டிக்குக் கீழிறங்கி, கூடவே காலும் தொடையும் சேருமிடத்தில் மூடிவைத்த பையும் கூட இருக்கிறது.

அன்புடன்
வெங்கட்

Boston Bala said...

ஓவியங்கள் வரைந்தது நீங்களா? தத்ரூபம்.

அருள் செல்வன் கந்தசுவாமி said...

வெங்கட்
ஆமாமா. பல்கார் தான். வயசாகிட்டே வாரமாதிரி இருக்குது....

-------------------------
! அந்தக் காலத்துல
> பையன்களுக்கு எங்கே முட்டிக்கு மேலே டவுசர்?
------------------------------------------

வெங்கட், இது நியாயமா? போன வருஷத்து டவுசர் போடக்கூடாதா என்ன?
இதுக்குத்தான் நம்ப இல்லஸ்ற்றேட்டர்கள் எல்லாம் ரியலிசம் பக்கமே போறதில்லே. அடுத்த தடவை நவீனமயமாகிவிட மாட்டேனா, என்ன?

நன்றி பாலாஜி. ஏதோ அப்பப்ப கிறுக்கு வந்தா கிறுக்குவேன்

-/பெயரிலி. said...

ஓவியங்கள் +

இராதாகிருஷ்ணன் said...

உங்கள் பள்ளித் தோழனின் இறப்பு கொடுமையானது. படங்கள் நன்றாக உள்ளன. ஆமாம், பள்ளியில் செய்த உப்புமாவை நீங்கள் சாப்பிடுவதில்லையா, மற்ற மாணவர்களுக்கு மட்டும்தானா!! :)

மெய்யப்பன் Meyyappan said...

காளிகோவில் திண்ணைப் பள்ளிக்கூடம், பூசாரி, உப்புமா கிண்டுதல் பற்றிய விவரணையும், படங்களும் நன்றாக இருக்கிறது. எனது கிராமமான அழகாபுரியில் தொடக்கப்பள்ளியில் 'சாருக' தான் உப்புமா கிண்டுவார்கள். சுள்ளி பொறுக்கித் தருவது தான் பையங்களின் வேலையாக இருந்தது :-)

அருள் செல்வன் கந்தசுவாமி said...

ரமணி, ++ இல்லையா?
ராதாகிருஷ்ணன்: அதை நாங்கெல்லாம் சாப்பிட்டால் உதை விழும் (பள்ளியிலும், வீட்டிலும்). சமைக்கிறவங்க எப்பவும் தன் சமையலை தானே ரசிக்க மாட்டாங்கதானே!
மெய்யப்பன்: சாருக என்றால் என்ன? கேள்விப் பட்டதேயில்லையே. ஆமா பொறுக்குவது சுள்ளியா, வேலிக்காத்தானா? :-) (உங்க முள் பதிவு நல்லா இருந்தது) எங்க ஊரிலே பலபேர் அதையும் எரிப்பார்கள்.

மெய்யப்பன் Meyyappan said...

'சார் அவர்கள்' என்று வாத்தியாருக்கு அதிகபட்ச மரியாதை கொடுத்து அழைப்பது பேச்சு வழக்கில் 'சாருக' என்றிருக்கும். சாருக இன்னைக்கி வரலை. சாருகளுக்கு டீ வாங்கப்போறேன் இப்படி. வேலிக்காத்தான் சுள்ளி தான் ;-)

Thangamani said...

உங்கள் படங்களும், பதிவும் அருமை. நான் சமைத்ததில்லை, சாப்பிட்டதும் இல்லை (பள்ளியில்) ஆனாலும் அந்த கோதுமை வாசமும் அதோடு பிறகு ஒரு பிஸ்கட்டும் வந்தது, அதன் வாசமும் இப்போதும் நினைவுக்கு வந்தது. பசுமைப்புரட்சி, மரபு சார்ந்த வேளாண் விஞ்ஞானத்தை அலட்சியப்படுத்தி, அதை நவீனமயமாக்காமல் (மற்ற துறைகளிலும் அதே கதைதான்) வேரோடு பிடுங்கி எறிந்துவிட்டதோ என்று எனக்கு சந்தேகமும் உண்டு. நமக்கு 1000 வருடங்களுக்கு மேலான பாசன மேலான்மை, பயிர் சுழற்சி, இயற்கை உரம் இப்படிப் பட்ட பாரம்பரிய அறிவு இருந்தது. அதை நவீனமயமாக்காமல் இழந்துவிட்டதாகவே நான் நினைக்கிறேன். இப்போது நான் அடிக்கடி திறந்து பார்க்கும் பதிவுகளில் ஒன்றாக உங்களுடையதும் இருக்கிறது. நன்றி!

Anonymous said...

«Õû,
±¨¾§Â¡ §¾¼ô§À¡ö, ±§¾î¨ºÂ¡¸ þó¾ ŨÄìÌÈ¢ôÀ¢ø ѨÆ §¿÷óÐ, ¯û§Ç §À¡¸ô§À¡¸ þ¾ý ¦º¡ó¾ì¸¡ÃÕõ, ¿¡ý þÃñÎ Å¡Ãí¸ÙìÌ Óý ¦ºý¨É¢ø ºó¾¢ò¾ «ÕÙõ ´§Ã ¬º¡Á¢ ¾¡ý ±ýÀÐ ¦¸¡ïºí¦¸¡ïºÁ¡¸ ¦¾Ç¢Å¡ÉÐ §À¡ø ¦¾Ã¢¸¢ÈÐ. ÓØô¦ÀÂ÷, ¸¡Ç¢ì §¸¡Â¢ø ÀûÇ¢, ¦À¡ûǡ, ³.³.±Š…¢, ¸ðΨç¡ΠŨÃó¾ À¼í¸û, Àɸø À¡÷ì ±ýÚ ÐÄí¸¢¦¸¡ñ§¼ ÅóÐ, º¢. ±Š. þý Àì¸òÐ °÷측Ã÷ ±ýÀ¨¾ô ÀÊò¾Ðõ (°Ã¢ý ¦À¨Ãì ÌÈ¢ôÀ¢¼¡Å¢ð¼¡Öõ), ƒ. À¡¨ÇÂòÐ «Õû ¾¡ý ±ýÀÐ ÒâóÐÅ¢ð¼Ð. '¾¢ñ¨½' ¢ø ´Õ ¨¸ Å¢ÃøÅ¢ðÎ ±ñ½ìÜÊ «Ç× ¸ðΨøÙõ, þý¦É¡Õ ¨¸ Å¢ÃøÅ¢ðÎ ±ñ½ìÜÊ «Ç× ¸Ê¾í¸¨ÇÔõ ÁðÎõ ±Ø¾¢Â ±ý¨É 'ÀÂí¸ÃÁ¡¸' ºñ¨¼ô §À¡Îž¡¸ì ÌÈ¢ôÀ¢ð¼ ¿£í¸û ¯í¸û ŨÄìÌÈ¢ô¨Àô ÀüÈ¢ ´ýÚ§Á ¦º¡øÄÅ¢ø¨Ä§Â.

§¿ÃÁ¢ý¨Áì ¸Õ¾¢ þ¨½Â þ¾ú¸û, ŨÄìÌÈ¢ôÒ¸û Àì¸õ «¾¢¸õ §À¡Å¾¢ø¨Ä. þýÚ ¯í¸Ç¡ø «¨Ã ¿¡û «×ð.

ÍóÐ

அருள் செல்வன் கந்தசுவாமி said...

சுந்து....
நாம பேசியதே கொஞ்சநேரம். இத்தனை நாள் கழித்துப் பாத்தால், வலைப்பதிவையா பேசுவார்கள்? மெயில் அனுப்பரேன் நாளைக்கு. நீங்கள் அப்படியே ஐஐஎஸ்ஸியில் தெருக்கூத்து அறிமுகம் பற்றி திண்ணையில் எழுதுங்களேன்.

அருள்.

Anonymous said...

பழைய ஞாபகங்களைக் கிளறிவிட்டு விட்டீர்கள்..நானும் பொள்ளாச்சி பக்கம்தான். நீங்க எந்த ஊரு ஸ்கூல்-ல உப்புமா செஞ்சீங்க?

dondu(#4800161) said...

"இரண்டுவருடங்கள் சென்ற பின் ஒரு விடுமுறையில் கிராமத்திற்கு சென்றபோது 'ம' பாலிடால் என்ற பூச்சிக்கொல்லி குடித்து இறந்து விட்டதாக அம்மா சொன்னார்கள்."
இவ்வரி ஒரு காப்பியத்துக்கு ஈடானது ஆகும். என்னை மிகவும் பாதித்தது.
அன்புடன் ராகவன்