Sunday, September 14, 2008

அறிவின் உண்மை




அறிவிற்கு பல பரிமாணங்கள் உண்டு. பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் மனிதன் கல்லைச் சிதைத்து கூர்முனையாக்கி கோலில் பிணைத்து அடுமா எறிந்து பற்றி உண்டு களித்ததிலிருந்து துவங்குவது அவன் அறிவு. குடி அழைக்கவும், விலங்கு கனி இருப்பிடம் உரைக்கவும், களி கூவவும் உருவாக்கிய மொழி அறிவின் சுமை மிருகமாய் இன்றுவரை உள்ளது. மொழி தன் அழகைக்கண்டு தன்னாட்சி பெறும் முன்னரே காட்சிக் கவன் சொல்லாடல் மானுடத்துக்கு ஓவியமாகவும் பிரதிமைகளாகவும்
உணர் முறையாய் ஆகிவிட்டவை. மானுடத்தின் அடையாளச் செயல்பாடுகளாகிய இவை அனைத்தும் ஆன அறிமுறைகள் மனிதக் குழுக்களின் இருப்பு, பெருப்பு, புவிப் பரவல் என்று நமது வரலாற்றின் கதைதான். இதில் அறிவு என்பது உண்மையாகவும், உண்மை என்பது அறிவியலாகவும் காலப்போக்கில் நடந்த குறுக்கம் இன்று அறிவியலை மனிதனின் அறிவுத்தேடலின் கூர்முனையாக்கி வைத்திருக்கிறது. நமது ஆதி முன்னோர்களின் எறிகோலின் கூர்முனை இன்றைய அறிவியலின் முப்பாட்டன் என்பதை அறிவியல் புழங்குவோரும் அவர் எதிர் வழக்காடுவோரும் என்றும் நினைவிலிருத்துவது தேவை.

இருபத்தி இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் ஆய்வுச் சாலையில் என் அறையின் தனிமையில் எழுதிய கவிதை ஒன்று. மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரு முறை வலையில் இட்டது. இன்று மறுபடியும்.



ஆய்வுக்கூடத்தின் இழுப்பறைகள்
--------------------------------------------------------------


சீசாக்களில் அடைத்து அடுக்கடுக்காய்த் தேவதைகள்
குளிர் அறைகளின் சுவர்களெங்கும்
இவையன்றோ கோடிகோடி மனிதர்க்கு உணவளித்தன
இவையன்றோ குழந்தைகளின் ஆரோக்கியம் கொடுத்தன
இவையன்றோ மூச்சுக்காற்றையும் எரிபொருளையும்
தீப்பற்றா வீடுகளையும் தந்தன
ஆயினும் ஒரு அதிகாலையில் கண்டேன்
அவற்றின் பற்களில் மனித ரத்தத்தை
அவற்றின் நகங்களூடே மனித தசைத்துணுக்குகளை
அவற்றின் சட்டைப்பைகளில் மனித எலும்பு உதிரிகளை
குளிர் அறையின் மென்மையான சிலுசிலுப்பில்
தேவதைகளின் இளந்தூக்கப்பொழுதில்
நான் பிடுங்கினேன் அவற்றின் பற்களை நகங்களை ஆடைகளை
சீசாக்களை உடைத்து எறியும்முன்
மூடிகளைப் பதுக்கிக்கொண்டேன்
வரும்சீசாக்களுக்கும் பொருந்துகின்றன இதே மூடிகள்

(ஜூலை, 1986)


நண்பர் நாகார்ச்சுனனுடன் நடத்திக் கொண்டிருக்கும் தொடர் உரையாடலின் ஒரு கண்ணி இது.






=